رفتي

ولي بدون هنوز خيلي دلم تنگه برات

دلم پره ازت ولي هنوزم ميميرم برات

هنوز چشام به راحته شايد كه برگردي يه روز

خيلي بدي كردي به من اما تو رو مي خوام هنوز

هنوزم هر شب از خدا بدون فقط تو رو ميخوام

عشقم رو از دلم نگير فقط اينو ازت ميخوام

تويه دلم عقده سوال بي جوابه من

قول بده كه تنها شدي يه شب بيايي تو خوابه من

هنوزم باور ندارم دستام تويه دستات نباشه

اون كه يه عمر دوسش داشتم پيشه غريبه ها باشه

رفت و منو نتها گذاشت اون كه مي گفت دوست دارم

واسه گم شدن تو رويا نمي خوام با تو بمونم

خاطره هامونو امشب با دقايق مي سوزونم

يه روزي به خاطره تو روي شب ها پا گذاشتم

اون روزا هيچ چيزی رو قد نگاهت دوست نداشتم

تو چشات يه غزل بود يه غزل جنس ترانه

تپش قلبه من و تو مي سرودش عاشقانه

دل اين عاشق تبارو يه روزي آسون شكستي

چشماتو به روي عشق و روي مهربوني بستي

هر چي مهربوني كردم تو شدي نامهربون تر

واسه اين شهرزاد عا شق تو شدي غريبه آخر

اون كسي كه عاشقت بود تو رو ديگه دوست نداره

واسه دل بريدن از تو لحظه ها رو مي شمارم.....

چشم هايم خسته است

ذهنم پر تشويش

قلبم پر درد

گوش هايم ديگر طاقت هيچ هياهويي ندارند

لحظه هاي بي رحم پي درپي هم مي گذرند

انتظاري تلخ

نه

انتظار شيرين است

چون پس از پايانش لحظه ي ديدار است

وقتي که صداي نفست در گوش من طنين انداز است

انتظارم ديگر رو به پايان است

با بودن تو

ذهنم پر از آرامش

قلبم مملو از عشق

چشم هايم پر شور

اما

لحظه هاي بي رحم تند و تند از پي هم مي گذرند

وصداي نفست را از من باز پس مي گيرند

باز هم

قلبم پر درد

ذهنم پر تشويش

آن روز ها هر كسي از زمونه گريش مي گرفت

يا كه غصه چشاش غبار حصرت مي گرفت

مي امد غريبونه سر روي شونت مي گذاشت

با وجودت توي خونه هيچ كسي دردي نداشت

ولي افسوس

كه ديگه اون روزاي آفتابي رفت

هر چي داشتم توي دنيا

شب هاي مهتابي رفت

حالا ديگه بي كسي رفيق تنهاييم شده

جاي خاليت توي خونه

دليل گريه هام شده

خيلي زود بود به خدا با غصه تنهام بذاري

بي خبر بري سفر پا روي قلبم بذاري

فراوان مي خورد بر بام خانه

و اما امروز.... باز باران بي ترانه... باز باران با تمام بي کسي هاي شبانه... مي خورد بر مرد تنها ...مي چکد بر فرش خانه... باز مي آيد صداي چک چک غم... باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده... نمي دانم...نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟... نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند که ان کودک... که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد... کجاي ذلتش زيباست؟

وقتي آسمون سياه و دل گيره

وقتي بارون مي گيره همه پرنده ها خوب مي دونن

براي عاشقي ديگه خيلي ديره

ما به شادي ما به غم نميرسيم

من و تو آخره اين قصه به هم نمي رسيم